Sukienka

Młodsza córka Jadzi, siostry mojej Kasi, ma w tym roku Pierwszą Komunię Świętą. Lenka, która jest chrześnicą Kasi, cieszy się jej ogromnymi względami, chrzestna po prostu ją rozpieszcza. Oczywiście postanowiła zaangażować się w pomoc przy organizacji przyjęcia z okazji Pierwszej Komunii. Prezent miała upatrzony już wcześniej. Był to piękny złoty łańcuszek z medalikiem, który ona sama otrzymała na swoją Komunię. I jeszcze…

– Chcesz jej kupić sukienkę do komunii? – zdziwiłem się. – Myślałem, że Jadzia sama zechce mieć wpływ na to, jak Lenka będzie wyglądała podczas uroczystości. No i na tych wszystkich zdjęciach, przecież to pamiątka na całe życie…

Żona uśmiechnęła się nieco pobłażliwie i powiedziała:

– Już o tym rozmawiałam z Jadzią i Witkiem. Mają do mnie pełne zaufanie. Nie masz pojęcia, jak bardzo Lenka się cieszy, że sama będzie mogła wybrać sukienkę! Oczywiście, trochę nią pokieruję…

Naturalnie zrobiła, jak chciała. W środę umówiła się z małą i poleciały na miasto. Spędziły tam pół dnia, dopiero pod wieczór Kasia wróciła do domu.

– No i jak poszło? Kupiłyście? – zagadnąłem.

– Wspaniale! Kupiłyśmy wszystko, co trzeba. Sukienkę, buciki, welonik…

– Welonik? – zdziwiłem się. – Przecież to nie ślub…

– A co ty tam wiesz! – żachnęła się Kasia. – Welon akurat pasuje do tej sukienki, taki styl… Zresztą, komu ja tłumaczę?! – demonstracyjnie wzniosła oczy ku sufitowi. – Przecież ty nieraz na spódnicę mówiłeś „sukienka”…

– To było dawno… A, tego, no wiesz skarbie… nie żebym był jakiś, ale… ile wydałaś?...

Jednak żona nie kontynuowała tematu, parsknęła ironicznie; wyraźnie myślała już o czymś innym. Okazało się, że martwi się, co sama włoży na komunię chrześnicy i przyjęcie.

Miała sporo naprawdę fajnych sukienek (przynajmniej mi się podobały) ale uznała, że może włożyć tylko kremową. Niestety miała plamy. Dwie niewielkie, ale widoczne plamy…

– A może tą? – zaproponowałem piękną suknię lila. – Jest efektowna…

– Nie! Nie pasuje do sukienki Lenki… Widzisz, tobie wystarczy koszula i krawat, a dla mnie… Niestety, tylko kremowa się nadaje.

Zupełnie nie rozumiałem, dlaczego jej sukienka ma pasować do tej kupionej dla chrześnicy, ale siedziałem cicho, bo już nieraz mi się oberwało w podobnych sytuacjach. Po naradzie postanowiliśmy spróbować usunąć plamy.

Niestety pralnia chemiczna nie dała gwarancji usunięcia plam. I rzeczywiście… Dwukrotne pranie nie dało większych rezultatów. W pewnym momencie – bojąc się, że żona zaproponuje kupno nowej kreacji – wpadłem na genialny pomysł.

– Wiesz, kochanie – zacząłem przymilnie – te plamy są bardzo nisko, a ty masz bardzo ładne nogi… gdyby tak pójść do krawca i nieco skrócić sukienkę…

Kasię z początku zatkało, ale potem spytała niepewnie:

– Ale to komunia, nie mogę świecić gołymi kolanami…

Teraz już miałem gotową odpowiedź.

– Przecież Jadźka nosi sukienki nawet krótsze! I na komunii starszej córki też taką miała. A gdzie jej krzywym nogom do twoich!

Kasieńka nie byłaby kobietą, gdyby nie dała się złapać na ten podstęp. Poszło jak z płatka. Komunia była bardzo udana, Lenka szczęśliwa, a Kasia… podziwiana.