Głupi żart

Dziś zorganizowaliśmy sobie imprezę. Były to moje urodziny. Kupiłem ciastka, zrobiłem kanapki. Nabyłem również dobre wino, żeby nam było weselej. Siedzieliśmy i gadaliśmy o wszystkim i o niczym. Wtem odezwał się Bronek.

 -Słuchajcie, opowiem wam, jak urządziliśmy naszego belfra. Pan Wacek był niewidomy nie bardzo go lubiliśmy, bo był surowy.

 Było to 1 kwietnia. Wiadomo, prima-aprilis.

 -Wiecie co, - powiedział Bronek – mam genialny pomysł niech któraś pójdzie do stołówki i przyniesie masło.

 -A po co ci masło?

 -Nie gadaj tyle tylko idź! A po co mi masło? Zobaczysz tylko nie zapomnij o nożu, bo chcę zrobić wspaniałą dużą kanapkę. Danka pobiegła i przyniosła potrzebne akcesoria, które kazał przynieść Bronek.

 -Teraz odwróćcie się kto widzi. Zaraz kanapka będzie gotowa. Na pewno Wacek  będzie zachwycony.

 Zadzwonił dzwonek i pan Wacek wszedł do klasy.

 -Dzień dobry Zagrzmiał swym  tubalnym głosem.

 -Dzień dobry panie profesorze.

 Pan Wacek odsunął krzesło i usiadł na nim, by prowadzić lekcję. Nagle usłyszał pomruk w klasie. Kilka osób ledwo tłumiło śmiech.

 -Uważajcie, przecież jest lekcja. – Chciał wstać by uciszyć najbardziej krnąbrnych i poczuł że jest przyklejony do krzesła.

 Dotknął więc krzesła i wrzasną ile miał siły w płucach: proszę w tej chwili się przyznać kto wpadł na tak głupi pomysł!

 W klasie zaległa cisza. Bronek wstał i powiedział z niewinną miną: - przecież dziś jest prima-aprilis. To był taki żart panie profesorze.

 -Żart też musi mieć granice. Po pierwsze zmarnowaliście masło, a po drugie, jak ja teraz wyglądam! W takim układzie zapłacicie mi bo muszę oddać spodnie do prania chemicznego!

 -Przepraszamy panie profesorze – powiedziała Danka. – Moja mama pracuje w pralni Perfect Clean. Wezmę więc je do domu i załatwię sprawę.

 -Tym razem wam wybaczę, ale żeby to było pierwszy i ostatni raz!

 Całe szczęście, że miał  ze sobą na wszelki wypadek drugie spodnie. Poszedł, przebrał się, oddał spodnie Dance i przystąpił do prowadzenia lekcji.