Zaspa

Wszyscy wierzymy w Mikołaja. Postanowiliśmy więc, aby przyszedł do naszego zakładu pracy. Zebraliśmy się w sali konferencyjnej. Na początku całej imprezy Mikołajkowej podano kawę w filiżankach oraz ciastka i owoce. Po posiłku szef powiedział:

- A teraz słuchajcie wszyscy, czy nie brzmią z daleka dzwoneczki. Będzie to znaczyło, że nadchodzi Święty Mikołaj i jego aniołki!

Jednak dzwoneczków nie było słychać. Zastanawialiśmy się, co się stało? Czy Mikołaj utknął w jakiejś zaspie, a może renifer złamał nogę?

Po godzinie przyszła sekretarka szefa i nie mogła wydobyć z siebie głosu.

- Co się pani stało?! - spytał przerażony szef.

Pani Ewa wybuchła śmiechem i powiedziała:

- Chodźcie, to zobaczycie. - Wyszliśmy na zewnątrz i oto co zobaczyliśmy. Na śniegu leży coś co przypomina Mikołaja, a wokół niego paczki.

Po chwili, opanowawszy atak śmiechu, powiedział, że nie zauważył zaspy. Szedł szybko, żeby zdążyć na czas i upadł w nią. Strój mikołajowy został w śniegu. Worek z prezentami się otworzył. On nie dał rady się pozbierać, więc dlatego nie dotarł.

Otrzepał się, założył mikołajową czapkę i brodę, którą wydobył ze śniegu. Pomogliśmy mu posprzątać porozrzucane prezenty do worka. Całe szczęście, że każdy z nich był dobrze opakowany i dlatego nic im się nie stało.

Udaliśmy się do sali konferencyjnej i nastąpiło rozdanie prezentów przy ogólnej zabawie i salwach śmiechu. Tych mikołajek nie zapomnimy. Już dawno tak się nie uśmialiśmy! Następnego dnia zadzwoniliśmy do Mikołaja z zapytaniem, czy się nie pochorował. Wszystko było w porządku. Powiedział nam, że lubi się tarzać w śniegu. Bardzo chętnie poleca swoje usługi za rok. Nawet gdyby jeszcze raz miał się znaleźć pod warstwą śniegowego puchu.